Eylül savaş ertesi aglayan bir çocugun
gözyaşı damlaları gibi dökerdi yapraklarını...
içimin İstanbul bakışlı, fırtınalara tutsak lodos saçlı kızı
çeyizinde hüzün yüküyle Karadeniz´e kaçardı...
gecenin zenci çocukları bagdaçlanırdı suskunluğuma
harf yapbozları bırakırlardı lafazanlıklarıyla...
heybemde ziyan olmuş aşkların
elini yüzüne kapatma kırıntıları vardı...
sesimde iki kulaç atamazdı solugum...
...hayatın en iri lokmasıydı aşk
yutkundukça bogaza dizilirdi...
ölüm gelirdi bana dişlerinde kırmızı karanfillerle...
sessizligin mezarlık yutması saatler çivilerdi zamanıma...
ya "kal!" ya da "hep kal!" demeni bekledim...
suskunlugunun volkanik sessizligini patlatıp
her harfi bir kurşun edasında ısıtarak
dilinin namlusunu yüregime çevirdin
"GİT!" dedin...
gitmedim!...gidemedim!..